ನನ್ನ ಅಪ್ಪ ಒಬ್ಬ ಧೈರ್ಯಶಾಲಿ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿದ್ದರು. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಕಷ್ಟ ಬಂದರೂ ಅದನ್ನು ಎದುರಿಸಲು ಹಿಂಜರಿಯದವರು. ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿನಿಂದಲೇ ಅವರು ಅನೇಕ ಸಂಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಕಂಡು ಬೆಳೆದವರು. ಜೀವನ ಅವರಿಗೆ ಸುಲಭವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅವರು ಯಾವಾಗಲೂ ಹಿಂಜರಿಯಲಿಲ್ಲ. ದೊಡ್ಡ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಕಂಡರು, ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದರು, ಮತ್ತು ಎಷ್ಟು ಬಾರಿ ವಿಫಲವಾದರೂ ಮತ್ತೆ ಎದ್ದು ನಿಂತರು.
ಅವರು ಹಲವಾರು ವ್ಯವಹಾರಗಳನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದರು. ತಮ್ಮ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಉತ್ತಮ ಭವಿಷ್ಯ ನೀಡಬೇಕು ಎಂಬ ಕನಸಿನಿಂದ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರು. ಕೆಲವು ವ್ಯವಹಾರಗಳಲ್ಲಿ ಅವರು ವಿಫಲರಾದರು, ನಷ್ಟಗಳನ್ನು ಕಂಡರು, ಆದರೆ ಎಂದಿಗೂ ಕೈಚೆಲ್ಲಲಿಲ್ಲ. ವಿಫಲತೆಯನ್ನು ಅವರು ಅಂತ್ಯ ಎಂದು ನೋಡಲಿಲ್ಲ; ಅದು ಮತ್ತೆ ಎದ್ದು ನಿಲ್ಲಲು ಕಲಿಸುವ ಪಾಠ ಎಂದು ನಂಬಿದ್ದರು. ಅವರ ಧೈರ್ಯ ಮತ್ತು ಹಠವು ಅವರು ಎಷ್ಟು ಬಲವಾದ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿದ್ದರು ಎಂಬುದನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ.
ನಂತರ ಅವರು ನನ್ನ ಅಮ್ಮನನ್ನು ಮದುವೆಯಾದರು. ಇಬ್ಬರೂ ಸೇರಿ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಸಂತೋಷದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಒಂದು ಸುಂದರ ಜೀವನವನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡರು. ಒಂದು ವರ್ಷದ ನಂತರ ನಾನು ಹುಟ್ಟಿದೆ. ಆ ಕ್ಷಣದಿಂದ ನಾನು ಅವರ ಪ್ರಪಂಚದ ಒಂದು ಭಾಗವಾಯಿತು. ಅವರು ನನ್ನನ್ನು ತುಂಬಾ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದರು — ಒಬ್ಬ ತಂದೆ ತನ್ನ ಮಗುವನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವಂತೆ, ಶುದ್ಧ, ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಮತ್ತು ಅಳಿಯದ ಪ್ರೀತಿ.
ನಾನು ಅವರ ಜೊತೆ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಾನು ಅವರ ಜೊತೆ ಕಳೆದ ಆ ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನಗಳೇ ನನ್ನ ಜೀವನದ ಅಮೂಲ್ಯ ನೆನಪುಗಳಾಗಿವೆ. ಅವರ ನಗು, ಅವರ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯ, ಅವರು ತೋರಿದ ಕಾಳಜಿ — ಇವೆಲ್ಲವೂ ಇನ್ನೂ ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಜೀವಂತವಾಗಿವೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕಡಿಮೆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪಡೆದ ನೆನಪುಗಳೇ ಜೀವನಪೂರ್ತಿ ಉಳಿಯುವಷ್ಟು ಆಳವಾಗಿರುತ್ತವೆ.
ಬಹಳ ಬಾರಿ ನಾನು ಯೋಚಿಸುತ್ತೇನೆ — ಅವರ ಜೊತೆ ಇನ್ನೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚು ಸಮಯ ಕಳೆದಿದ್ದರೆ ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು ಎಂದು. ಇನ್ನಷ್ಟು ಮಾತುಗಳು, ಇನ್ನಷ್ಟು ನಗು, ಅವರಿಗೆ ನಾನು ಎಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಹೇಳುವ ಇನ್ನಷ್ಟು ಅವಕಾಶಗಳು ಇದ್ದರೆ ಎಂದು. ಆ ಅವಕಾಶಗಳನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿರುವುದು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಎಂದಿಗೂ ಮಾಯವಾಗದ ನೋವಾಗಿದೆ.
ನಾನು ಪ್ರತಿದಿನ ನನ್ನ ಅಪ್ಪನನ್ನು ಮಿಸ್ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಒಂದು ಕ್ಷಣವೂ ಅವರ ನೆನಪು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬಾರದ ದಿನವಿಲ್ಲ. ಅವರು ಇಲ್ಲದಿರುವುದು ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಸದಾ ತುಂಬಿರುವ ಒಂದು ಖಾಲಿತನ.
ಅವರು ಇಂದು ನನ್ನ ಜೊತೆ ದೇಹವಾಗಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಅವರ ಪ್ರೀತಿ ನನ್ನೊಳಗೆ ಸದಾ ಇದೆ. ಅವರ ಕನಸುಗಳು, ಅವರ ಧೈರ್ಯ, ಅವರ ಪ್ರೀತಿ ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ನಾನು ನನ್ನೊಳಗೆ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. ನನ್ನ ಅಪ್ಪ ದೇಹವಾಗಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಅವರು ಎಂದಿಗೂ ಜೀವಂತವಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಎಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದರೂ, ನಾನು ಸದಾ ಅವರ ಮಗಳು, ಅವರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಾ, ಅವರನ್ನು ಮಿಸ್ ಮಾಡುತ್ತಾ, ನಮ್ಮ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡೇ ಇರುತ್ತೇನೆ.
ತೃಪ್ತಿ
